Overbelaste ouders worden voor een periode van maximaal zes maanden gesteund door een vrijwilliger. De vrijwilliger ontvangt het kind/de kinderen thuis, of is bij het gezin thuis.
Natuurlijk gooien we je niet zomaar in het diepe! Je volgt eerst een voorbereidende training. En het gezin ontlasten is natuurlijk meer dan alleen oppassen. Vanuit Humanitas word je dan ook goed begeleid bij het opbouwen van een vertrouwensband met de ouder(s) en kinderen, waarbij uiteraard veel aandacht is voor jouw wensen en mogelijkheden.
Heb je interesse? Je kunt ons bereiken door te mailen naar home-start.almere@humanitas.nl of te bellen met Zohra: 06 – 15 60 16 46 of Suzanne: 06 – 35 12 26 78.
Ik kwam bij Humanitas omdat mijn ouders gingen scheiden. Er was veel gebeurd en zelfs de politie was een paar keer erbij geweest. Tijdens de scheiding had ik heel erg het idee dat ik er voor m’n broertje moest zijn en ik propte mijn eigen gevoelens weg. Ik raakte het contact met mijn moeder kwijt. Hun strijd was ook mijn strijd.
Later, na de scheiding kreeg ik daar last van en ging mijn verdriet van de scheiding omzetten in andere emoties zoals boosheid. Daarmee heb ik veel vrienden van me afgeschopt. Toen ik met het Humanitas Kameleonprogramma meedeed leerde ik om over mijn gevoelens te praten waardoor ik minder boos was. Thuis ging het daarom ook veel beter.
Ik heb na het Kameleonprogramma ook een maatje gekregen bij Match, ook bij Humanitas Almere. Ik kan bij haar mijn verhaal kwijt en ik heb weer het zelfvertrouwen gekregen dat ik miste. Daardoor kan ik duidelijk uitspreken wat me dwars zit. Met hulp van Humanitas heb ik ook weer contact gezocht met m’n moeder en we bouwen nu langzaam onze band weer op. Ik voel me veel minder alleen. Ik ben Humanitas daar heel erg dankbaar voor!
De scheiding van mijn ouders was een surrealistische ervaring voor mij. Ik dacht eerst dat het me niets deed, maar aan alles wat ik deed en zei merkte ik (en de mensen om mij heen) dat het veel meer effect had op mijn leven dan ik doorhad. Vooral aan het begin had ik moeite met wat het allemaal betekende. Ik wist niet wat er allemaal ging veranderen of hoe ik me moest voelen; ik wist niet wat er gebeurd was tussen mijn ouders en begon te twijfelen aan praktisch mijn hele jeugd.
Het was een hele lastige periode voor me, en wat mij er het meeste doorheen heeft geholpen is om erover te blijven praten. Door mijn gevoelens niet weg te stoppen, maar te praten over wat er in mij gebeurde met anderen die mij begrepen, maakte ik langzaamaan vrede met de veranderingen in mijn leven.
Praten en me uiten heeft mij echt geholpen, zelfs toen het niet zo voelde.
Ik ben Kimberley 19 jaar oud en ik woon in Almere. Mijn vader kwam te overlijden door een plotselinge hartstilstand die hij heeft gekregen in 2015. Ik was toen 14 jaar en zat dus midden in mijn puberteit. Ik ben na ongeveer 3 jaar pas gaan zoeken naar hulp. Ik dacht dat ik het verwerken allemaal wel alleen kon zonder hulp van anderen, maar helaas! Er gingen meerdere dingen fout, zo kreeg ik bijvoorbeeld veel achterstanden op school, ik kreeg veel discussies met m’n moeder terwijl ik helemaal niet zo’n meisje ben. Door die situaties kwam ik erachter dat ik hulp nodig had bij het verwerken van het plotselinge verlies van m’n vader.
Na lang zoeken wat nou echt bij mij paste en na veel psychologen gezien te hebben, ben ik uiteindelijk bij Humanitas terecht gekomen. Een fijne omgeving is wat me het eerste opviel, ik voelde me er fijn, vertrouwd en welkom. Ik heb bij Humanitas meegedaan aan de Stergroep in 2018. Dit beviel mij zo goed en ik vond het zo fijn om mijn ervaring met andere leeftijdsgenoten te delen die hetzelfde hebben ervaren. Daarom heb ik eind 2019 nog een keer meegedaan aan een Stergroep bij Humanitas.
Humanitas heeft mij heel erg geholpen om het plotselinge verlies te verwerken en ermee leren om te gaan! Of ik het een plekje heb gegeven vind ik lastig om te zeggen, want hoe geef je het verlies van je vader een plekje? Zet ik het in de kast? Zet ik het naast m’n bed? Waar geef ik het dan een plekje? Daarom zeg ik altijd dat ik er mee heb leren om gaan en ermee heb leren leven.
Nadat ik de Stergroepen heb gedaan voelde ik me een stuk beter! Het verdriet en gemis om mijn vader zal altijd blijven, maar ik herken mezelf weer in mijn doen en laten. Soms heb je eventjes wat hulp nodig om weer op het goede pad te komen. Het is dan ook echt niet erg om eraan toe te geven en hulp te zoeken!
Ik hoop dat ik de persoon die dit leest kan inspireren om ook hulp te zoeken. Het kan namelijk enorm opluchten om te praten over je gevoelens met personen die hetzelfde hebben meegemaakt. Ik herkende hierdoor veel dingen van mezelf en ik merkte dat ik dus niet de enige was die dit heeft gehad! Daarom vond ik Humanitas een fijne plek om naar toe te gaan, ze begrijpen je en zoeken samen naar een manier hoe je dit het beste op je eigen manier kunt verwerken.”
